SZTYWNO-PLASTYCZNY MODEL ODKSZTAŁCENIA

width=700Mechanicznym modelem ośrodka sztywno-plastycznego jest układ z suchym tarciem, Element o ciężarze G, spoczywający na szorstkiej powierzchni N-N (rys. 1-1) przemieści się trwale pod działaniem siły p wówczas, gdy

p= p.G, [1-1]

obciazenie gdzie: -1 – współczynnik tarcia.
Jeśli program obciążenia zmienia się tak, że P < f..1G – ruch ustaje. Przedstawiony w postaci takiego modelu mechanicznego ośrodek sztywno-plastyczny, znajdujący się w jednoosiowym stanie naprężenia charakteryzuje się wykresem G-E, jak pokazano na rys. 1-2. Dla naprężeń G < Go zachodzi E == 0, przy osiągnięciu zaś wartości granicznej.
Graniczna wartość naprężenia może być np. Continue reading „SZTYWNO-PLASTYCZNY MODEL ODKSZTAŁCENIA”

POJĘCIA PODSTAWOWE TEORII NOŚNOŚCI GRANICZNEJ ELEMENTOW ZGINANYCH

width=700W zachowaniu się konstrukcji poddanych działaniu powoli narastających obciążeń wyodrębnić można dwa główne stadia, a mianowicie:

  1. a) stan bezpieczny (użytkowy), będący stanem równowagi statecznej, gdy każdemu skończonemu przyrostowi obciążenia towarzyszy skończony przyrost sił wewnętrznych i odkształceń,
  2. b) stan granicznej nośności (stan. zniszczenia), w którym konstrukcja traci zdolność do przenoszenia obciążeń i przy nie rosnącej intensywności obciążeń zewnętrznych staje się układem geometrycznie zmiennym ..

Teoria nośności granicznej zajmuje się analizą tego ostatniego stadium pracy konstrukcji oraz ustaleniem odpowiednich metod projektowania, zapewniających konstrukcji żądany zapas bezpieczeństwa. Analiza sprężysta nie może odpowiedzieć na pytanie, co dzieje się z konstrukcją sprężysto-plastyczną po przekroczeniu granicy sprężystości materiału i nie jest w stanie opisać zjawisk, jakie towarzyszą stanowi zniszczenia. Na podstawie obserwacji konstrukcji stalowych i żelbetowych proponowano metody obliczeń, które starały się lepiej uwzględnić rzeczywiste własności materiałów konstrukcyjnych. Te ulepszenia dotyczyły jednak głównie metod wymiarowania przekrojów, a nie analizy rozprowadzenia sił wewnętrznych. Continue reading „POJĘCIA PODSTAWOWE TEORII NOŚNOŚCI GRANICZNEJ ELEMENTOW ZGINANYCH”

Metoda Carbid and Carbon

Metoda Carbid and Carbon . Metoda ta polega na procesie dwustopniowym; na jednym katalizatorze otrzymuje się z alkoholu aldehyd octowy, na drugim zaś mieszanina alkoholu i aldehydu przechodzi w butadien. Butadien oddziela się przez destylację od produktów ubocznych oraz od nieprzereagowanego alkoholu i aldehydu octowego, które są zawracane do procesu . Konwertory składają się z 753 rur stalowych o długości 600 cm i średnicy 3 cali, w których znajduje się katalizator. Rury znajdują się w kąpieli z cieczy Dowtherm, regulującej temperaturę. Continue reading „Metoda Carbid and Carbon”

Obracajac korba wciagarki w jedna lub druga strone, opuszcza sie albo nawija line na beben

Obracając korbą wciągarki w jedną lub drugą stronę, opuszcza się albo nawija linę na bęben. W pierwszym przypadku wysięgnik opuszcza się, w drugim zaś – podnosi się. Stosownie do wymaganego położenia roboczego wysięgnik zamocowuje się za pomocą sworzni wstawianych w otwory końcowych blach węzłowych wysięgnika i w odpowiednie otwory w łukach oporowych. Kąt nachylenia stopowej części jest stały i wynosi 19°. Mechanizm napędowy jest umieszczony w środkowej części podstawy przenośnika. Continue reading „Obracajac korba wciagarki w jedna lub druga strone, opuszcza sie albo nawija line na beben”

Waly kól lancuchowych

Wały kół łańcuchowych należy ustawić prostopadle do osi podłużnej przenośnika. Koła łańcuchowe powinny parami jednocześnie przylegać do rolek łańcucha lub do przegubów płyt, łańcuchy zaś ściśle opinać koła. Elementy ramy muszą być prostoliniowe, przeciwległe belki równoległe. Półki korytek przeznaczone do zamocowania łożysk muszą być w jednej płaszczyźnie, by zapewnić poziomy układ wałków. Otwory dla śrub przymocowujących łożyska do ramy muszą być tak wykonane, aby zabezpieczały równoległość wałów między sobą oraz ich prostopadłość do osi przenośnika. Continue reading „Waly kól lancuchowych”

Asfalt Jako lepiszcze asfaltowe

Uziarnienie piasku powinno mieścić się wewnątrz pola granicznych krzywych dla asfaltu piaskowego. Jako wypełniacz stosuje się mączki mineralne, najczęściej wapienne, pochodzące ze zmielenia Zwartych wapieni o właściwościach przepisanych normami dla wypełniaczy. Do nawierzchni kwasoodpornych z asfaltu piaskowego należy stosować wypełniacz nie podlegający działaniu kwa- sów (np. kwarcytowy, granitowy, bazaltowy). Asfalt Jako lepiszcze asfaltowe stosuje się asfalt drogowy D 35, D 50 i D 70 według PN-56/C-96170; do mas półplastycznych są stosowane asfalty D 35 i D 50, a do mas plastycznych asfalty D 50 i D 70. Continue reading „Asfalt Jako lepiszcze asfaltowe”

Ukladanie nawierzchni

Przewożenie masy Gotową masę należy jak najszybciej przewieźć na miejsce jej układania. Podczas transportu masę trzeba chronić i dostarczać w takich porcjach, aby zachowała na miejscu robót potrzebną temperaturę. Układanie nawierzchni Masę można układać w temperaturze powietrza me niższej niż + 5 oC. Temperatura wałowania masy nie powinna, być niższa niż 150 C. W czasie niepogody nie należy rozkładać masy i rozpoczynać wałowania. Continue reading „Ukladanie nawierzchni”

Temperatura piasku przed dodaniem wypelniacza i asfaltu

Dla dróg pozamiejskich nadmiar asfaltu powinien być większy niż na drogach miejskich i osiedlach. Przygotowanie mas Przygotowanie masy polega na: a) podgrzaniu piasku i usunięciu ziarn powyżej 2 mm oraz zanieczyszczeń pyłowych, b) wymieszaniu z wypełniaczem, c) otoczeniu w mieszarce gorącym asfaltem. Temperatura piasku przed dodaniem wypełniacza i asfaltu powinna wynosić 190 -; – 220 oC. Temperatura asfaltu nie może przekraczać 180 Oc dla asfaltu D 35, a dla asfaltu D 50 – 165 C, wreszcie 155 C dla asfaltu D 70. Masa powinna być jednorodna, wykazywać dobre otoczenie ziarn asfaltem, nie może mieć skupień ani grudek nie wymieszanego wypełniacza lub przypadkowych zanieczyszczeń. Continue reading „Temperatura piasku przed dodaniem wypelniacza i asfaltu”

Plyty podparte w sposób niejedorodny

Płyty podparte w sposób niejedorodny Grubość płyt jednokierunkowo pracujących, przy większych ich rozpiętościach, dobierana być musi z warunku maksymalnych ugięć (spełnienie warunku nośności przy typowych obciążeniach nie stwarza trudności). Wprowadza to praktyczne ograniczenie stosowania żelbetowych płyt pełnych do rozpiętości 4,50-4,80 m. Dla większych rozpiętości konieczne się staje stosowanie płyt otworowych lub płyt sprężonych. Rozpiętość żelbetowych płyt pełnych (o grubości 14-16 cm) można zwiększyć przez wprowadzenie dodatkowych podpór pośrednich w postaci nośnych filarków międzyokiennych, nośnych ścianek działowych itp. Na przykład, system W k-70 wprowadza dodatkowe podpory, które pozwalają dla grubości płyty stropowej wynoszącej 115 cm osiągnąć rozpiętość równą 6 m. Continue reading „Plyty podparte w sposób niejedorodny”

Wielkosc przesuniecia osi obojetnej wzgledem osi geometrycznej

Wielkość przesunięcia osi obojętnej względem osi geometrycznej przyjmuje się w budynkach z elementów wielkowymiarowych (BN-74j8812-Ol) jako: d2 = (0,02-0,04)hv. W przypadku gdy zapewniona jest jednorodność materiału w przekroju poprzecznym płyty (np. ściany wykonywane są w formach bateryjnych), lub gdy przesunięcie osi obojętnej powoduje zmniejszenie nierównomierności naprężeń w przekroju (np. ściany zewnętrzne produkowane w pozycji poziomej powierzchnią wewnętrzną do spodu formy przyjmuje się d2 = O. W czasie wykonywania ściany mogą powstać zmiany jej kształtu rzeczywistego w porównaniu z kształtem nominalnym. Continue reading „Wielkosc przesuniecia osi obojetnej wzgledem osi geometrycznej”